Von Thirza //
Maandagochtend, 10 uur, de zon schijnt door de bomen en de stralen komen neer in de Rauche Ecke. Iedereen ploft neer op de banken om te ontladen van de morgenkurze. En in een mum van tijd hoor je 5 verschillende talen door elkaar heen. Duits, Spaans, Nederlands, Engels, Georgisch. Alsof iedereen zijn eigen wereld meebrengt en ze hier in elkaar overlopen.
In het begin luisterde ik vooral. Ik hield me afzijdig, keek, probeerde te volgen, maar mijn hoofd draaide overuren, omdat ik sterk voelde dat ik mezelf wilde laten zien en uiten, maar ik wist nog niet hoe. Ik kon nog nauwelijks Duits verstaan, laat staan spreken, en dat maakte me gesloten en observerend. Mijn woordenschat bestond vooral uit ‘Ja’, ‘Genau’ en ‘Egal’. Regelmatig wist ik niet of iemand iets heel serieus aan het vertellen was of een grap maakte. Medium slay.
Juist daardoor begon ik anders te luisteren. Niet alleen luisteren naar woorden, maar naar lichaamstaal, gezichtsuitdrukkingen, houdingen. Oogcontact werd belangrijker. Stiltes ook. Soms zei een blik meer dan een hele zin had kunnen doen.
In je eigen taal beweeg je sneller: grapjes ontstaan vanzelf en gesprekken haken moeiteloos op elkaar in. Terwijl je in een andere taal soms eerst even moet kijken waar je bent, maar als je dat weet, is het gesprek alweer weggevlogen.
Tegelijkertijd werd duidelijk dat verbinding niet alleen afhankelijk is van het begrijpen van woorden, maar van houding, aandacht en samen iets ervaren. Het viel me op hoe vaak verbinding al ontstond voordat er überhaupt woorden waren. Bijvoorbeeld bij muziek.
Muziek speelt een grote rol, omdat het een universele taal is waarbij je alleen maar hoeft te voelen. Samen zingen en naar muziek luisteren schept een band zonder te hoeven praten. Je hoeft niets uit te leggen, je hoeft alleen maar te zijn.
Zonder dat ik het doorhad, veranderde er iets. Door het dagelijks horen en meemaken begon ik de taal steeds beter te begrijpen, veel sneller dan verwacht. Maar belangrijker nog, ik leerde dat contact ook zonder woorden mogelijk is. Via lichaamstaal, oogcontact, aanraking, samen zingen en gewoon samen zijn.
Als je hier komt zonder de taal te spreken, vraagt dat tijd. Maar het vraagt ook vertrouwen dat verbinding niet alleen in taal zit maar ook in alles daaronder.
Ik leerde mezelf te laten zien en uiten zonder woorden en misschien is dat wel een van de meest waardevolle lessen die ik hier heb geleerd.
Connection without words
Monday morning, 10 a.m. The sun shines through the trees, and the light falls into the “Raucherecke”. Everyone drops onto the couches to unwind from the morning course. Within minutes, you hear five different languages mixing together: German, Spanish, Dutch, English, and Georgian. It feels like everyone brings their own world with them, and here those worlds blend into each other.
In the beginning, I mostly listened. I stayed a bit on the side, watched, and tried to follow, but my mind was working overtime because I strongly felt that I wanted to show myself and express who I am; I just didn’t know how yet. I could barely understand German, let alone speak it, and that made me quiet and observant. My vocabulary mainly consisted of “Ja,” “Genau,” and “Egal.” Often I didn’t even know if someone was telling something serious or making a joke. Medium slay.
Because of that, I started listening differently. Not only to words, but to body language, facial expressions, and posture. Eye contact became more important. So did silence. Sometimes a look said more than a whole sentence could.
In your own language, you move faster. Jokes come naturally, and conversations flow easily into each other. In another language, you sometimes first have to figure out where you are, and by the time you do, the conversation has already flown away. At the same time, it became clear that connection doesn’t only depend on understanding words but also on attitude, attention, and sharing experiences. I noticed how often a connection already existed before there were any words at all. For example, through music.
Music plays a big role because it is a universal language; you only have to feel it. Singing together and listening to music creates a bond without needing to talk. You don’t have to explain anything. You just have to be.
Without even realizing it, something started to change. By hearing and experiencing the language every day, I began to understand it more and more, much faster than I expected. But more importantly, I learned that connection is also possible without words. Through body language, eye contact, touch, singing together, and simply being together.
When you come here without speaking the language, it takes time. But it also takes trust trust that connection is not only in language, but in everything underneath it.
I learned how to show myself and express myself without words, and maybe that is one of the most valuable lessons I have learned here.